Vrije tijd
MDF is er nu
ook voor de
doe-het-zelver
Handje
Klapblik
Tsummum
Kerstberen
Bordenset
Aardig kaartspel voor kleine geldwolfjes
NIEUWE CD'S Bijdragen: Wlm Koevoet Willem Schrama Ken Vos Paul Korenhof SPELLETJES
POE-HET-ZELF
Doe-het-zelvers
nog één keer
welkom op Karwei
Over de beurs Karwei, die in januari het zil
veren jubileum viert, luidt dan officieel wel
de feestklok, maar voor de tienduizenden
particuliere bezoekers zal het een afscheid
zijn. Nog eenmaal mag de consument, van
23 t/m 26 januari in de Utrechtse Jaar
beurshallen komen snuffelen aan wat fabri
kanten en importeurs te bieden hebben
(gedurende die dagen heet Karwei dan
'Woon-en DHZ-Beurs') en daarna is het af
gelopen. Vanaf 1993 geen toegang meer.
De beursorganisatie, die spreekt van een
'overgangsperiode', is onder druk van een
deel van de deelnemers, voornamelijk in de
sector ijzerwaren en gereedschappen, over
stag gegaan. Er zullen na de 25ste Karwei
voortaan afwisselend uitsluitend voor de
handel toegankelijke beuizen gehouden
worden; Karwei voor de totale branche (in
de even jaren) en een vakbeurs Ijzerwaren
en Gereedschappen in de jaren met een on
even cijfer. Karwei blijft vanaf 1994 om de
twee jaar in de januarimaand, Ijzerwaren
en Gereedschappen verhuist in 1993 naar
september.
Het plaatmateriaal MDF is er nu ook voor
de doe-het-zelver. Alle Karwei-bouwmark-
ten hebben het in hun assortiment opgeno
men en het zal in verschillende dikten te
koop zijn. De afkorting MDF staat voor
'medium density fibreboard'. Het is een on
der zeer hoge druk geperste plaat, waarvan
de de hoofdgrondstof zeer fijn houtmeel is.
MDF wordt gekenmerkt door een zeer hoge
vastheid, een volkomen egaal en glad op
pervlak dat zich uitstekend laat schilderen,
fineren, enz. De langskanten kunnen in een
sierprofiel gefreesd worden (bijv. om tafel
bladen een decoratief accent te geven).
In feite kan MDF beschouwd worden als
een modem alternatief voor massief hout,
maar dan splintervrij en volstrekt homo
geen van structuur. Behalve voor het zelf
bouwen van meubels, e.d. is het dan ook
uitstekend geschikt om er speelgoed van te
maken.
14 december 1991 Redactie* 023-150263
Zeepfabriek De Vergulde hand bestaat al sinds 1554. En al die tijd is
er weinig of niets aan de zeeprecepten - zuivere, natuurlijke grond
stoffen - veranderd. Voor de cadeautjestijd grijpt de Vergulde Hand
terug op een succesnummer van vijftig jaar geleden: de handjes.
De gastenzeepjes zijn er in rose, blauw en geel. Ze zitten per drie
verpakt en kosten dan 4,95. Meer informatie: 073 - 282922.
Geen moeilijk gemanipuleer om de inhoud
er uit te krijgen. Als je dit klapblik gebruikt
komt je paté er puntgaaf uit. Een blik van
24 centimeter kost 29,90. Een wat groter
formaat, 27 centimeter, komt op 32,90.
Gezien bij de Bijenkorf.
Ernst Jan van der Zee ontwierp een collectie
woonaccessoires die hij 'Tsummum' noem
de. In deze collectie ondermeer servetrin
gen, een dienblad, een fruitschaal, een lek-
tuurbak en deze boekensteunen. Ze kosten
49,50 per paar. Meer informatie Alm Ho
me Accessoires, tel. 01834 - 1209.
Niet het rendier, niet de os of de ezel maar de beer kom je overal
tegen in kerst-etalages. Beren in de kerstboom, op de kerstkaarten,
beren van wit pluche met rode en groen strikken mutsjes, beren in
kerstsokken en noem maar op. Deze collectie troffen we aan bij
Twisk, in Beverwijk, tel. 02510-20641. united photos de boer ge-
rald van daalen
Als je vaak met z'n tweetjes eet, blijft een
groot deel van het fraaie servies ongebruikt
in de kast staan. Het komt er alleen uit als
er veel gasten zijn. En zo'n servies gaat dan
ook jaren en jaren mee. Daar is niets op te
gen maar je wilt ook wel eens iets nieuws.
Daarom ontwierp Emilio Bergamin voor
Taitü een serie borden en kop en schotels
in gewaagde dessins. Deze kunnen eventu
eel worden gecombineerd met 'neutrale'
serviesstukken. Meer informatie Kristalhuys
B B Heemstede, tel. 023 - 284528.
POP/POPULAIR
Asia Mockba 09-11-'90 (Es
sential Records)
Lounge Lizards - 'Berlin Part I'
(VeraBra)
Na het zeer geslaagde "Voice of
chunk' uit 1989 heeft altsaxofo
nist-componist John Lurie zijn
Lounge Lizards sterk veranderd.
Zo is broer Evan met piano ver
dwenen, waarvoor in de plaats
vibrafonist Bryan Carrott kwam.
Het belangrijkste nieuwe lid is
ongetwijfeld de veelzijdige
drummer Grant Calvin Weston,
onder meer bekend van groe
pen van James Blood Ulmer.
Uit deze live-registratie blijkt
dat de muziek van Lurie zich
meer beweegt in de richting van
de traditionele jazz-ritmiek, een
heel verschil met 'fake-jazz' van
de begintijd. Het geluid van de
band is nu minder spectaculair
en hoekig, maar heeft tegelijker
tijd aan muzikale diepgang ge
wonnen doordat er meer ge
werkt Wordt met dynamische
subtiliteit. Nog altijd heeft Lurie
een wat stijve saxofoontoon,
maar hij heeft zich als improvi
sator duidelijk verder ontwik
keld. Oudere stukken als 'No
pain for cakes', 'Not a rondo' en
'Big heart' domineren het con
cert waarin Weston als instru
mentale uitblinker fungeert. De
Lounge Lizards zijn een interes
sante nieuwe weg ingeslagen.
(KV)
Marty Ehrlich; Anthony Cox - 'Fal
ling Man' (Muse)
Het Amerikaanse label Muse
concentreert zich vooral op de
mainstream-kant van de jazz en
heeft bijvoorbeeld een sterke
lijn van orgel- en tenorproduk-
ties. Een enkele titel is moder
ner van opzet, zoals deze duo-
cd. Rietblazer-fluitist Ehrlich en
bassist Cox horen tot de jongere
lichting moderne jazz'ers die
ook progressiever werk niet
schuwen. Deze cd bestaat uit
sterk melodisch materiaal waar
in Ehrlich andermaal bewijst op
zo ongeveer alle riet-instrumen
ten (inclusief de hier wel be
speelde, maar niet vermelde
klarinet) uitstekend uit de voe
ten kan. Een goed voorbeeld is
hier zijn spel in de standard
'You don't know what love is'.
Een met overleg gespeeld pro
gramma dat juist na enkele ke
ren beluisteren z'n waarde be
wijst. (KV)
Het symfonische rockkwartet
Asia kan in de ogen van de criti
ci nooit wat goed doen. Toch
heeft de band zo'n beetje het
monopolie op korte symfo-
songs met pakkende refreirien
en een lekkere vette beat. Asia
komt doorgaans veel sneller ter
zake dan de concurrenten Yes
en Genesis. Pielen staat voor
man John Wetton (bas en zang)
nooit toe op de studioplaten.
Des te opmerkelijker zijn de so
lo's van drummer Carl Palmer
en toetsenman Geoff Downes
op deze registratie van een Asia-
concert ten overstaan van
20.000 dolenthousiaste Mosko-
vieten. Beide solo's zijn hinder
lijke onderbrekingen van een
verder gedegen concert. De
krachtige zang van Wetton en
de perfecte timing vallen het
meest op. (WK)
Nirvana 'Nevermind' (David
Geffen Company)
'Nevermind' is een wel heel
'grofkorrelige' registratie van de
muzikale samenkomst van dit
Amerikaanse trio. Voor nuances
en subtiliteiten hebben zanger-
/gitarist Kurt Cobain, bassist
Chris Novoselic en drummer
David Grohl hoegenaamd geen
plek ingeruimd op hun tweede
album. De groep oogst succes
met het op single uitgebrachte
'Smells like teen spirit', de ope
ner van deze cd. Dat is inder
daad een sterk nummer met
veel variatie in sfeer, tempo en
dynamiek. De meeste van de
overige nummers gaan ten on
der aan een overdaad aan inzet,
waarmee de groep overigens
niet eens probeert het gebrek
aan andere kwaliteiten te ca
moufleren. Een rustpunt zoals
'Polly', met akoestische gitaar
en bijna gesproken zang, hpeft
temidden van dit geweld een
heel bevreemdende uitwerking.
Al met al: veel geschreeuw, wei
nig wol. (WK)
Mylo Freeman - geen titel (Co
lumbia)
Prokofjev - Romeo en Julia, op. 64
- Kirov Orkest, Leningrad o.l.v.
Valeri Gergjev (Philips)
De cd's waren nog niet uit of we
wisten al dat Leningrad weer St.
Petersburg zou gaan heten en
dat ook het Kirov Theater zou
terugkeren tot z'n oude naam:
Marijinski Theater. Jammer
voor de door een collega uitge
vonden term 'Kirov Sound',
maar een feit is wel dat deze op
name erg veel sfeer geeft en een
grote belofte is voor de samen
werking van Philips met het
Marijinski Theater. Te meer
daar chef-dirigent Gergjev mo
menteel terecht de snelst rijzen
de ster aan het dirigentenfirma
ment is en zich hier bewijst met
een uitvoering vol lyriek, warm
bloedige passies en uitbundig
vuurwerk. Aanbevolen, en niet
alleen voor wie deze twee cd's
zou kopen ter herinnering aan
de kerstcyclus van het Nationa
le Ballet. (PK)
Mozart - Musikalisches Würfel-
spiel, KV 516f (Philips)
Geen cd, maar wel geschikt
voor deze dagen en een prima
idee voor onder de kerstboom.
Naar de mode van zijn tijd ont
wierp ook Mozart een 'muzikaal
dobbelspel': losse maten die
met behulp van twee dobbelste
nen in schier eindeloze combi
naties geplaatst kunnen worden
als een dito aantal menuetten of
contradansen. Ter afsluiting van
haar Mozart Edition heeft Phi
lips nu ook dit dobbelsteenspel
uitgebracht in een kloeke doos
op cd-formaat met daarin de
dobbelstenen, twee sets van 176
speelkaartjes met de afzonder
lijke, 'voorge'componeerde' mu-
ziekmaten en een nogal gam
mel muziekstandaartje. De spe-
ler(s) moet(en) zelf zorgen voor
een toetsenbord (hoeft geen
piano te zijn). Veel plezier met
uw eigen Mozart-composities!
(PK)
Succes Familie Poen gebaseerd op toeval
Cliff Richard - 'Together with Cliff
Richard' (EMI)
Uit het grote aanbod van
meestal oude en opnieuw uitge
bracht kerst-cd's kozen we een
nieuw album van Cliff Richard,
al was het alleen maar omdat
deze veteraan in het gekersten
de popgenre zo langzamerhand
z'n sporen heeft verdiend, en
dus zal het allemaal wèl zo ge
meend zijn. Een echte kerst
plaat, met zelf 'Silent Night' er
op; zoet als marsepein en voca
len die soms op het hinderlijke
af in echobaden zijn gedom
peld. Sterkste bijdrage is het tra
ditionele Engelse kerstlied
'Little town of Betlehem' (van
een eerdere lp) dat produktio-
neel met kop en schouders bo
ven de rest uitsteekt en waarbij
je met de nodige verbeelding de
engelen als het ware bij bosjes
uit de hemel hoort neerdalen.
Niet geschikt voor de nazit, dus.
(WS)
De spelers zitten aan de ronde kaarttafel.
De asbakken zijn vol, de glazen leeg. In de
kamer hangt de lucht van verschaald bier
en sigaren. Met theatrale gebaren werpen
de spelers om beurten de kaarten op tafel.
De spanning is te snijden als een van de
spelers aangeeft dat hij nog maar één kaart
heeft. Zijn tegenspelers proberen nog te
redden wat er te redden valt, maar het mag
niet baten. De gelukkige wint en krijgt van
alle kanten glimmende munten toegewor
pen. Niet van harte, maar zo is het spel nu
eenmaal.
Vandaag opnieuw in deze rubriek een
pocketspel van Ravensburger. Familie
Poen, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers van
af 6 jaar, met een wat hebberige inslag.
De familie Poen bestaat in dit spel uit louter
mannelijke leden. Een baby, een oudere
broer, een nog oudere broer, pa, opa en
overgrootvader. Ze staan afgebeeld op de 36
kaarten die het spel telt. Ze hebben alle
maal een eigen kaartwaarde. Iedere waarde
komt in zes verschillende kleuren maar één
keer voor. Naast de kaarten zitten er ook
nog 56 munten in de doos.
De winnaar van het spel is degene die als
eerste al zijn kaarten kwijt is en aan het ein
de van het spel het meeste geld heeft.
Aan het begin van het spel krijgen alle spe
lers vijf kaarten en één muntstuk van 50,
één van 20, twee van 10, twee van 5, vier
van 2 en vier van 1. De overige kaarten wor
den omgekeerd op tafel gedeponeerd. De
bovenste kaart wordt open naast de stapel
gelegd. De kaarten die zijn uitgedeeld, moet
je zo houden dat je tegenspelers ze niet
kunnen zien.
De jongste speler begint. Hij moet een van
zijn kaarten afleggen, die past bij de kaart
die al omgedraaid ligt. Deze kaart moet of
dezelfde waarde of dezelfde kleur hebben
als de omgedraaide kaart. Voorbeeld: Op
een blauwe kaart van een waarde van 50
mag of een andere kaart met waarde 50 van
een willekeurige kleur worden gelegd of een
blauwe kaart met een willekeurige waarde.
De speler die een kaart kan neerleggen,
doet dat dan ook. Zijn beurt is nu voorbij.
Als de speler niet kan bijpassen, moet hij
een kaart van de stapel pakken. Als dat de
goede is, kan hij die kaart meteen neerleg
gen. Als hij ook deze kaart niet kan gebrui
ken dan houdt hij de kaart bij zich.
Zo gaat het spel verder totdat één van de
spelers zijn één na laatste kaart neerlegt. Hij
moet dan keihard 'poen' roepen. Als hij dat
niet doet, moet hij een kaart van de stapel
pakken.
De speler die zijn laatste kaart neerlegt,
roept 'Familie Poen' en beëindigt daarmee
deze ronde.
Nu wordt de rekening opgemaakt. Iedere
speler betaalt de winnaar de waarde van de
Familie Poen, een gemakkelijk mee te nemen spel, dat in ongeveer drie kwartier kan worden ge
speeld.
kaarten die hij nog in zijn hand heeft. Voor
beeld: wie aan het einde van een ronde een
50-, een 20- en een 5-kaart overhoudt, moet
de winnaar de totale waarde van 75 punten
in munten betalen.
Als de spelers de winnaar hebben betaald,
begint de volgende ronde. Als één van de
spelers geen geld genoeg heeft om de win
naar te betalen, is het spel afgelopen. De
speler die dan het meeste geld heeft, wint
het spel.
De spelregels bij Familie Poen zijn duidelijk
omschreven. Er worden zelfs enkele spelva-
rianten in aangegeven.
Spelvariant 1De speler die een kaart met
waarde 1 uitspeelt, mag meteen nog een
keer een kaart wegleggen. Deze kaart moet
dan wel of dezelfde kleur of dezelfde waar
de hebben. Zo kun je in één beurt meerdere
kaarten kwijtraken.
Spelvariant 2: Overgrootvader Poen heeft
een waarde van 50. Wie deze kaart uit
speelt, dwingt daarmee de volgende speler
een kaart van de stapel te pakken. Hij moet
deze kaart vasthouden en mag in deze ron
de geen enkele kaart wegleggen. Hij slaat
als het ware een beurt over.
Spelvariant 3: Wie een kaart met waarde 2
uitspeelt, zorgt voor een complete chaos.
Een kaartenruil. Iedere speler geeft zijn
kaarten aan zijn linker buurman. Alle spe
lers spelen dan verder met de kaarten die ze
zojuist hebben ontvangen.
Familie Poen is een handzaam, eenvoudig,
makkelijk mee te nemen spel. Amusant en
onderhoudend, hoewel het succes louter af
hangt van de kaarten die je in je handen
hebt en de kaarten die je voorganger neer
legt. Voorspellen wat je tegenstanders nog
aan kaarten in de hand hebben, is praktisch
onmogelijk.
Familie Poen van Ravensburger. Speelduur on
geveer drie kwartier. Richtprijs tussen de 10 en
20 gulden.
Om maar meteen met de deur
in huis te vallen: het debuut-al
bum van Neerlands nieuwste
popzangeres Mylo Freeman
mag er zijn, al is het daarop
aanwezige songmateriaal in sti
listisch opzicht nog onvoldoen
de uitgekristalliseerd om er
meteen van in katzwijm te gera
ken. Maar toch. Deze schilde
rende dochter van een Ameri
kaanse jazzmuzikant heeft ge
kozen voor een nogal eigenzin-
ne mengvorm van pop en soul
(ze noemt het zelf 'soul nou
veau') en voelt zich daarin, ge-
ruggesteund door een handje
vol begeleiders, als een vis in
het water. Haar tamelijk be
scheiden stemgeluid vraagt
vooralsnog om niet meer en
niet minder. Ze heeft wellicht
ook niet de ambitie om in ze
venmijlslaarzen de hitladders te
bestormen, maar in het clubcir
cuit kan dit soort muziek nog
jaren mee.(WS)
